Hansje en Roosje

Aan de rand van een groot bos woonde een arme knikker met zijn vrouw en twee kinderen. Het jongetje heette Hansje en het meisje Roosje. Ze hadden maar heel weinig te eten en op een dag, toen alles in het land heel duur was geworden, kon de knikker ook niet meer voor het dagelijkse brood zorgen. Toen hij ’s avonds in bed lag te piekeren en te woelen van de zorgen, zuchtte hij eens diep en zei tegen zijn vrouw: ‘Wat moet er van ons terechtkomen? Hoe kunnen we onze kinderen te eten geven als we zelf niks meer hebben?’
‘Weet je wat?’antwoordde zijn vrouw. ‘Morgenochtend gaan we heel vroeg met de kinderen het bos in, heel diep. Daar maken we een vuur en geven ze allebei nog een stukje brood. Dan gaan wij aan het werk en laten ze alleen achter. ‘Mijn hart breekt van verdriet om die arme kinderen,’zei de knikker....Hans en Roosje zaten bij het vuur en toen het middag werd aten ze hun stukje brood op. Toen ze eindelijk wakker werden was het al pikdonker. Roosje begon te huilen en zei: ‘Hoe moeten wij nu uit het bos komen?’ Maar Hans troostte haar: ‘Wacht maar tot de maan opkomt, dan zullen we de weg wel vinden.’Zodra de volle maan aan de hemel stond, pakte Hans zijn zusje bij de hand en gingen ze op weg, langs de kiezelsteentjes die glansden in het maanlicht. Ze liepen de hele nacht door en bij het aanbreken van de dag waren ze thuis.

Knibbel, knabbel, knuisje,
gezever als een huisje...

Vandaar dat Hans niet kon komen petanquen!
Het is je vergeven!!

A.